Naprawa odzieży zyskuje na popularności – czy to realna zmiana w branży?

Zainteresowanie naprawą i pielęgnacją odzieży wyraźnie rośnie. Konsumenci coraz częściej zwracają uwagę na skład ubrań, ich trwałość oraz właściwy sposób dbania o garderobę. Potencjał napraw dostrzegają również same marki. W pierwszej połowie 2026 roku firmy i detaliści, tacy jak Salomon, Kiabi czy Next, uruchomili własne programy naprawcze, a United Repair Centre – jeden z największych europejskich operatorów w tym segmencie – otworzył nowe centrum napraw w Paryżu.

Według danych Fédération de la Mode Circulaire oraz KPMG wartość europejskiego rynku naprawy odzieży i obuwia w 2025 roku szacowano na 2,8 mld euro. Prognozy wskazują, że do 2030 roku sektor ten będzie rósł w tempie 5,5 proc. rocznie, osiągając poziom 3,7 mld euro. Rynek pozostaje jednak stosunkowo niewielki i znajduje się na wczesnym etapie rozwoju. Procesy naprawcze są pracochłonne, marki nie wypracowały jeszcze w pełni rentownych modeli biznesowych, a spadająca jakość samych ubrań sprawia, że wielu z nich po prostu nie opłaca się reperować. Badania opublikowane w pierwszym półroczu wykazały, że naprawa ma uzasadnienie ekonomiczne w przypadku produktów wysokiej jakości – co oznacza, że projektowanie z myślą o trwałości jest równie istotne, jak sama usługa krawiecka czy szewska.

Na poziomie regulacyjnym skalowanie sektora mogą wesprzeć tzw. bony naprawcze, cyrkularny VAT oraz wymogi dotyczące ekoprojektowania. Choć rządy stopniowo poświęcają coraz więcej uwagi systemom zachęt, decydującym czynnikiem dla branży może okazać się rosnące zainteresowanie ze strony konsumentów. W miarę jak coraz więcej osób korzysta z usług naprawczych, uczy się samodzielnego reperowania odzieży i oczekuje trwałych produktów, marki będą zmuszone odpowiedzieć na te potrzeby.

Dalsza część artykułu znajduje się pod ramką

Zainteresowanie konsumentów zwraca się w stronę pielęgnacji i jakości

Według danych Google Trends zainteresowanie naprawą i pielęgnacją odzieży rośnie nieprzerwanie od 2025 roku, a dyskusje na temat składu surowcowego ubrań zyskują na popularności w mediach społecznościowych pod hashtagami takimi jak #fabrictok czy #naturalfibertok. Rosnąca świadomość materiałowa – w szczególności preferowanie włókien naturalnych kosztem syntetycznych – wiąże się również z coraz większymi obawami dotyczącymi obecności mikroplastiku w tekstyliach i innych produktach konsumenckich. Konsumenci nastawieni na cyrkularność oczekują także, że ich ubrania będą służyć przez lata. W raporcie „2026 Circular-Conscious Consumer Report” firmy Samsara Eco, opartym na badaniu ponad 5000 członków jej społeczności (głównie przedstawicieli pokolenia Z), aż 89 proc. respondentów zadeklarowało, że oczekuje możliwości założenia danego produktu co najmniej 30 razy, a 54 proc. uznało, że odpowiedzialność za jakość spoczywa na marce.

Oprócz rosnącego nacisku na jakość i trwałość, sama naprawa staje się czynnością, którą konsumenci chcą się chwalić. Trend „visible mending” (widocznego cerowania) przekształca naprawy w świadomy element stylu – ślady reperacji są coraz częściej eksponowane, a nie ukrywane. Według raportu „Hobbies Trend Report 2026” platformy Pinterest liczba wyszukiwań hasła „sashiko ideas”, odnoszącego się do japońskiej techniki widocznej naprawy tkanin, wzrosła o 1509 proc., natomiast zapytania o „repair aesthetic” (estetykę naprawy) zyskały 157 proc. Trend ten podchwytują również niektóre marki – przykładowo łaty naprawcze stosowane przez Arc’teryx same w sobie stały się pożądanym elementem wizerunkowym.

Marki coraz chętniej inwestują w usługi naprawcze

W pierwszej połowie 2026 roku Circular Fashion News odnotowało dziewięć wdrożeń oraz rozszerzeń programów naprawczych wśród marek modowych. We Francji firmy Kiabi, Moea i Octobre uruchomiły usługi we współpracy z platformą Save Your Wardrobe, natomiast Salomon nawiązał partnerstwo z United Repair Centre, rozszerzając następnie program na Wielką Brytanię, Niemcy, Holandię, Włochy i Hiszpanię. Na rynku brytyjskim Next wdrożył naprawy z pomocą Sojo, Primark nawiązał współpracę z The Seam, a Lanx z firmą Tern. W Holandii marka Fabienne Chapot połączyła siły z Mended, z kolei australijski detalista The Iconic rozpoczął współpracę z Hello Tailr.

Nowe inicjatywy dołączają do grona marek, które oferują usługi naprawcze od lat, a w niektórych przypadkach od dekad:

• Barbour po raz pierwszy wprowadził usługę ponownego woskowania i naprawy już w 1921 roku, a obecnie poddaje renowacji około 97 000 artykułów rocznie
• Patagonia, oferująca serwis swoich produktów od 1976 roku, w roku obrotowym 2025 naprawiła na całym świecie 174 799 sztuk odzieży
• Nudie Jeans, zapewniający bezpłatne naprawy od 2014 roku, w 2024 roku przeprowadził 68 342 naprawy i przeróbki krawieckie
• W segmencie dóbr luksusowych Louis Vuitton prowadzi 12 warsztatów naprawczych na całym świecie, obsługując blisko 600 000 produktów rocznie

Kwestie finansowe to jednocześnie największy motywator i główna bariera

W pierwszym półroczu szwedzki instytut badawczy RISE (Research Institutes of Sweden) opublikował wyniki badania dotyczącego usług naprawy odzieży, przeprowadzonego wśród ponad 3000 konsumentów w Danii, Polsce i Szwecji. W Danii oraz Szwecji najsilniejszą motywacją do naprawy okazały się korzyści finansowe, wyprzedzając względy środowiskowe. W eksperymencie badającym skłonność do naprawy dżinsów respondenci byli gotowi zapłacić średnio od około 40 do 85 proc. ceny nowej pary (w zależności od kraju), choć badacze zaznaczają, że wartości te należy traktować jako górną granicę. W Danii i Szwecji główną barierą w korzystaniu z usług krawieckich był brak możliwości z góry oszacowania kosztów i czasu realizacji, podczas gdy w Polsce kluczowym czynnikiem zniechęcającym okazała się łatwość zakupu nowego produktu.

Jednocześnie presja cenowa wywołana przez sektory fast fashion oraz ultra-fast fashion sprawia, że wiele ubrań jest zbyt tanich, by ich naprawa była opłacalna. Gdy nowy produkt kosztuje mniej niż zreperowanie starego, cena staje się czynnikiem rozstrzygającym. Z tego względu znaczna część debaty legislacyjnej wokół napraw koncentruje się na obniżeniu kosztów tych usług dla klienta końcowego.

Na gruncie regulacyjnym największy wpływ mogą mieć cyrkularny VAT oraz bony naprawcze

Wsparcie legislacyjne dla sektora napraw opiera się głównie na trzech filarach: wymogach ekoprojektowania promujących trwałe i łatwe w naprawie produkty, Rozszerzonej Odpowiedzialności Producenta (EPR) oraz zachętach finansowych, takich jak bony naprawcze i obniżone stawki VAT. Spośród wymienionych narzędzi to właśnie bodźce finansowe najbardziej bezpośrednio odpowiadają na barierę kosztową wskazywaną przez konsumentów.

Głównym punktem odniesienia pozostaje francuski program bonów naprawczych. Od 2023 roku zapewnia on konsumentom natychmiastową zniżkę w wysokości od 7 do 25 euro na naprawę odzieży lub obuwia w certyfikowanych punktach usługowych, co jest finansowane przez marki w ramach opłat EPR. W lutym 2026 roku rząd Irlandii zapowiedział uruchomienie pilotażu podobnego systemu voucherów naprawczych od 2027 roku.

Jeszcze szerszy efekt mógłby przynieść tzw. cyrkularny VAT. Prawo unijne już od 2022 roku zezwala na stosowanie obniżonych stawek podatku VAT na usługi naprawy odzieży i obuwia, jednak dotychczas zdecydowało się na to niewiele państw członkowskich. Według analizy Fédération de la Mode Circulaire i KPMG wdrożenie ogólnounijnego cyrkularnego podatku VAT w 2029 roku zwiększyłoby roczną dynamikę wzrostu rynku do około 7,4 proc., podnosząc jego wartość w 2030 roku do blisko 3,9 mld euro.

W maju Fundacja Ellen MacArthur wraz z 69 organizacjami – w tym H&M Group, Decathlon, Zalando, Vinted oraz Arc’teryx – wystosowała apel do rządów o obniżenie podatku VAT oraz obciążeń podatkowych pracy w sektorach naprawy i odsprzedaży (resale). Zgodnie z raportem fundacji zatytułowanym „The New Bottom Line” rozwiązania te mogłyby podnieść marżę zysku brutto w usługach naprawczych do poziomu około 41 proc.

Marki muszą wypracować sposoby na czerpanie korzyści z napraw

Wiele firm wciąż traktuje naprawy jako koszt obsługi klienta, a nie jako potencjalne źródło przychodów. Opracowanie przygotowane przez University of Exeter, Manchester Metropolitan University oraz markę Finisterre definiuje sześć modeli organizacji usług naprawczych przez marki. Obejmują one rozwiązania od wewnętrznych centrów naprawczych prowadzonych bezpośrednio przez producenta, przez autoryzowanych partnerów i niezależnych podwykonawców, aż po naprawy realizowane samodzielnie przez klientów, którym marka dostarcza odpowiednie narzędzia, części zamienne oraz instrukcje.

Większość dyskusji na temat korzyści płynących z napraw skupia się na wartościach strategicznych, takich jak budowanie lojalności klientów czy gotowość na nadchodzące wymogi regulacyjne. Pojawiają się jednak dowody na to, że naprawy mogą generować nowe przychody w połączeniu z odsprzedażą w drugim obiegu. W raporcie „Sorting for Circularity: Project Rewear”, przygotowanym przez Fashion for Good i Circle Economy, organizacja United Repair Centre przeanalizowała dane dotyczące 1131 markowych produktów poddanych procesowi naprawy i odświeżenia. Koszt naprawy, kontroli jakości oraz prania wyniósł średnio 22,73 euro za sztukę, natomiast średnia cena odsprzedaży ubrań ukształtowała się na poziomie 73,93 euro. Oznacza to kwotę 3,3-krotnie przewyższającą koszt renowacji, przy czym aż 97,7 proc. artykułów zostało odsprzedanych za cenę wyższą niż koszt ich naprawy.

—--------------------------------------------------------------------------------------

Podsumowując, wnioski z pierwszej połowy 2026 roku sugerują, że naprawa odzieży wychodzi poza dotychczasową niszę, jednak nie stanowi jeszcze tak przełomowej zmiany rynkowej, jaką stał się chociażby segment resale. Zainteresowanie konsumentów jest autentyczne, marki uruchamiają kolejne inicjatywy, a w przypadku produktów wysokiej jakości rachunek ekonomiczny okazuje się opłacalny. Mimo to sam rynek pozostaje niewielki, skala większości programów jest skromna w porównaniu z wolumenami sprzedaży pierwotnej, a różnica cenowa między usługą naprawczą a zakupem nowej rzeczy wciąż sprawia, że naprawa pozostaje poza zasięgiem znacznej części rynku.

Źródła:
-State & Prospects of Circular Fashion in Europe, 2026, Fédération de la Mode Circulaire / KPMG
-Circular-Conscious Consumer Report, 2026, Samsara Eco
-Hobbies Trend Report 2026, 2026, Pinterest
-Consumer Preferences for Digital Platform-Based Clothing Repair Service Features: Evidence from a Multinational Choice Experiment, 2026, RISE Research Institutes of Sweden (Daniel, Diener & Hunka, Cleaner and Responsible Consumption)
-The New Bottom Line, 2026, Ellen MacArthur Foundation
-Mapping the Repair Landscape in Fashion: Briefing for Business Leaders, 2026, University of Exeter / Manchester Metropolitan University / Finisterre
-Sorting for Circularity: Project Rewear, 2026, Fashion for Good / Circle Economy