Fashion Week: Jeanne Friot prezentuje modę queer zaangażowaną jak nigdy dotąd

Paryż – „Nie wyobrażam sobie, by postępować inaczej” – francuska projektantka Jeanne Friot otworzyła we wtorek paryski tydzień mody energetycznym, tanecznym pokazem, który nagrodzono owacją na stojąco. Był to manifest mody coraz mocniej zaangażowanej w obronę tożsamości LGBT+.

„Moje zaangażowanie wynika z mojej osobowości, z faktu, że jestem lesbijką, kobietą queer” – powiedziała AFP 30-letnia projektantka, znana z ekoodpowiedzialnej i neutralnej płciowo mody.

Jej nowa, koedukacyjna kolekcja zimowa zatytułowana „Awake”, zaprezentowana na scenie Théâtre du Rond-Point, jest tego najnowszym przykładem, zarówno pod względem treści, jak i formy.

Zaprojektowany bardziej jako performance niż tradycyjny pokaz, zaangażował dwudziestu trzech tancerzy i tancerek z Ballet de Lorraine pod kierownictwem choreografki Maud Le Pladec. „Taniec w naszych środowiskach queer jest kluczowym miejscem oporu” – przypomina Jeanne Friot.

„Revolution”

Przez osiem minut tancerze i modele – wśród których znalazły się osobistości takie jak dziennikarka Daphné Bürki czy drag queen Mami Watta – prezentowali serię emblematycznych sylwetek z garderoby projektantki przy dynamicznej ścieżce dźwiękowej.

W palecie barw zdominowanej przez czerwień, czerń i fiolet, pojawiały się kolejno spodnie z piórami, gorset skonstruowany z czerwonych, skórzanych pasów, kostium (żakiet i spódnica) w całości wyszywany cekinami, skórzane kurtki o rzeźbiarskich ramionach oraz minispódniczki w stylu kiltu.

Projektantka, znana z t-shirtów z hasłami, proponuje również dwa nowe modele: jeden z napisem „It's never too late to fight against fascism”, a drugi z hasłem „Revolution” z odwróconym słowem „love”. W tym samym zaangażowanym duchu, dwie panny młode – jedna w czarnym garniturze, druga w białym – całują się, podczas gdy tancerze wirują wokół nich.

Ten pierwszy pokaz w oficjalnym kalendarzu zakończył się aplauzem publiczności. To uspokoiło projektantkę, która godzinę przed wydarzeniem, śmiejąc się, przyznała za kulisami, że czuje się „trochę jak na krawędzi przepaści”, wspominając o „ogromnej presji”. „Mam nadzieję, że to rozpocznie Fashion Week z dużą dawką energii i impetu” – zapewniła. Misja wykonana.

„Wrogie środowisko”

Po dwóch latach w kategorii „prezentacji”, Jeanne Friot po raz pierwszy zaprezentowała swoją kolekcję w oficjalnym kalendarzu pokazów, co stanowi „zwieńczenie sześciu lat pracy”. Absolwentka szkoły Duperré, a następnie Institut Français de la Mode, mająca doświadczenie w A.P.C., Maison Kitsuné, Wanda Nylon oraz w studiu Balenciagi, paryska projektantka mówi, że bardzo wcześnie dostrzegła „braki” w branży.

Brakowało zarówno ekoodpowiedzialności, lokalnej produkcji, jak i kwestionowania norm płciowych, nie wspominając o braku kobiecych i lesbijskich wzorców na stanowiskach kierowniczych. „Nie mogłam znaleźć w modzie przestrzeni, w której istniałby silny i jawny aktywizm” – wspomina.

W 2020 roku, w samym środku pandemii, założyła więc własną markę, wierną swoim zasadom, produkując każdy element we Francji z materiałów z upcyklingu, wykorzystując tzw. deadstocki (niewykorzystane zapasy tkanin z domów mody, przyp. red.). Jej twórczość w końcu przykuła uwagę takich gwiazd jak Madonna i Katy Perry, które nosiły jej słynne już sukienki z pasów.

26 lipca 2024 roku jej kostium srebrnej amazonki na ceremonię otwarcia Igrzysk Olimpijskich w Paryżu obiegł cały świat. „To oczywiście napędziło gospodarkę marki” – przyznaje projektantka. To pożądana rozpoznawalność dla domu mody wciąż będącego w fazie rozwoju, zatrudniającego obecnie od siedmiu do ośmiu osób. „Jako niezależna marka zawsze trudno jest kontynuować działalność, zatrudniać, a nawet przetrwać w dość wrogim środowisku” – podsumowuje.

Etykieta zaangażowanej projektantki pozostaje zresztą „trudna” do noszenia. „Jeśli jest ich tak mało, to nie bez powodu” – dodaje. Trzymanie się swoich wartości zamyka jedne drzwi, ale otwiera inne, zapewnia. „Są ludzie, którzy przychodzą właśnie ze względu na wartości, których bronię” – zauważa projektantka. „To trudne do utrzymania stanowisko, ale uważam, że jest ono konieczne”.