Iris van Herpen: kto inny mógłby stworzyć pierwszą na świecie „plazmową” suknię?

W Paryżu Iris van Herpen po raz kolejny udowadnia, że natura jest doskonałym punktem wyjścia dla najbardziej luksusowego segmentu mody. Projektantka debiutuje z „plazmowymi” sukniami w kolekcji Sonic Starquakes, inspirowanej strukturami „gwiezdnych trzęsień” (starquakes), czyli eksplodujących supernowych.

Podobnie jak w przypadku trzęsień ziemi, gwiazdy wibrują pod wpływem fal energii, które przez nie przechodzą, choć dzieje się to lata świetlne stąd. Piękno jest efektem ubocznym, chociaż kolekcja zdaje się temu zaprzeczać.

Fractual Universe

Suknia „Fractal Universe”, centralny punkt kolekcji, przywodzi na myśl zarówno wybicie północy w sylwestrową noc, jak i złowieszczą apokalipsę. Na kreacji rysują się błyskawice – i są one niezwykle realistyczne. Aby uzyskać ten efekt, Van Herpen naładowała swój projekt elektrycznością. Następnie został on poddany konserwacji kriogenicznej, aby zatrzymać energię miliardów uwięzionych elektronów.

W noc poprzedzającą pokaz napięcie zaczęło się samoczynnie rozładowywać (pierwotnie planowano, aby stało się to dopiero na wybiegu): rozgałęzione błyski przebiegały przez trójwymiarową strukturę. Uwalnianą energię nazywamy plazmą – głównym składnikiem gwiazd, wiatru słonecznego i mgławic.

Efekt wywołał w Paryżu ogromne poruszenie. Pod wrażeniem były również księżniczka Maria Chiara de Bourbon-Two Sicilies i aktorka Daphne Guinness, obie będące muzami i klientkami projektantki.

Inspiracją dla kolekcji był między innymi eksperyment walijskiej badaczki Margaret Watts Hughes (1842-1907), która próbowała zmaterializować swój głos w formie sztuki. Wynalazła eidofon, rodzaj megafonu z membraną pokrytą barwnymi proszkami. Pod wpływem wibracji jej śpiewu proszki przemieszczały się na powierzchni, tworząc dzieło sztuki.

Helix Nebula

Oprócz sukni z motywem błyskawic, Van Herpen zaprezentowała w Paryżu również kreację Helix Nebula (nazwaną na cześć mgławicy planetarnej). Jej gorset składa się z dwóch rzeźbiarskich, ręcznie dmuchanych szklanych form w kształcie księżyca, wypełnionych plazmą, która reaguje na dotyk. Na mrocznym wybiegu konstrukcja rozbłysła mistycznym, głęboko czerwonym światłem. Do wykonania gorsetu Van Herpen użyła delikatnego, ręcznie dmuchanego szkła – techniki, którą wcześniej zastosowała przy sukni „Airo dress”, będącej w tym roku centralnym punktem Met Gali. Sportsmenka Eileen Gu nosiła konstrukcję składającą się z 15 000 opalizujących bąbelków, przymocowanych do niemal niewidocznego tiulu i ożywionych światłem UV.

Niecały dzień po pokazie kolekcja stała się viralem na TikToku i Instagramie. Projektantce z Wamel po raz kolejony udało się nadać modzie intelektualny wymiar. Poprzez łączenie jej z nauką i technologią, zwraca uwagę na naturę, która jest jej tak bliska.

Częste wykorzystywanie cudów natury jako punktu wyjścia dla jej projektów może prowadzić do błędnego przekonania, że Van Herpen próbuje wyjaśnić nam wszechświat. Jak tłumaczy w notatkach do pokazu, nie to jest jej celem: “Around us, and within us, vast dimensions of reality remain undiscovered. (…) I do not seek to explain these forces; instead, they heighten our awareness of the unknown, reminding us of the mysteries that lie within this multiverse.”