Cicha dyrygentka: Jak Véronique Nichanian przez niemal cztery dekady kształtowała modę męską Hermès

W branży, która nieustannie się odnawia, Véronique Nichanian przez dekady stanowiła ostoję spokoju. Jako dyrektor artystyczna mody męskiej w Hermès, przez niemal 40 lat kształtowała wizerunek francuskiego domu mody, pozostając niezmiennym punktem odniesienia w świecie, który wokół niej zmieniał się w coraz szybszym tempie. Teraz odchodzi.

Fakt, że jej oświadczenie o odejściu pojawia się na koniec sezonu naznaczonego przełomami, na pierwszy rzut oka może wydawać się przypadkowy, jednak ma wymiar symboliczny. Sezon wiosna/lato 2026, z 15 debiutami projektantów, zapoczątkował odczuwalną zmianę pokoleniową, a zakończył się dyskretnym odejściem Nichanian. To stosunkowo ciche pożegnanie pośród głośnych początków, które tym mocniej podkreśla spójność jej wieloletniej pracy.

Prawdziwie „cichy” luksus

W ciągu 37 lat w Hermès, Nichanian stworzyła język, który pozostawał aktualny właśnie dzięki swojej konsekwencji. Jej moda nigdy nie była celem samym w sobie, nigdy nie była jedynie spektaklem, lecz precyzyjnym, cichym dialogiem z codziennością i mężczyznami, dla których budowała garderobę. „Quiet luxury” być może stało się modnym terminem kilka sezonów temu, ale Hermès pod wodzą Nichanian było jego żywym ucieleśnieniem – nie w sposób performatywny, obliczony na aplauz w mediach społecznościowych, lecz poprzez subtelne zrozumienie tego, co tworzyła dla marki.

Hermès pozostawało wierne tej postawie przez dziesięciolecia. Świadczy o tym nie tylko kulturowa, ale i ekonomiczna odporność domu mody. Podczas gdy wiele luksusowych marek odczuwa skutki obecnej sytuacji rynkowej, Hermès opiera się temu trendowi. W pierwszym półroczu 2025 roku podstawowa działalność koncernu, czyli wyroby skórzane i rymarstwo, odnotowała wzrost przychodów o 11,3 procent do 3,58 miliarda euro. Przychody ze sprzedaży odzieży i akcesoriów wzrosły o 4,3 procent do 2,25 miliarda euro.

Jest to dowód na to, że dyskretna konsekwencja i wyraźne skupienie na jakości mogą przetrwać nawet na dynamicznym rynku. Styl Nichanian był integralną częścią tego sukcesu – nie jako jedyny motor napędowy, ale jako stabilny, niezawodny puls marki, która konsekwentnie odmawia podążania za krótkoterminowymi modami.

Jej projekty ewoluowały, ponieważ zmieniało się życie, a nie dlatego, że wymagał tego rynek. Ta umiejętność spowalniania czasu lub przeciwstawiania się mu była być może największym luksusem jej i domu mody Hermès.

Era pełna twórczej wolności

Już na początku swojej kariery Nichanian stała u progu przemian w świecie mody. Kiedy w 1976 roku rozpoczynała studia w École de la Chambre Syndicale, paryska scena modowa dopiero zaczynała przełamywać tradycyjne wyobrażenia o kobiecości w ubiorze. Yves Saint Laurent w 1966 roku jako pierwszy couturier wprowadził linię prêt-à-porter pod własnym nazwiskiem, a legendarna „Bitwa o Wersal” w 1971 roku podkreśliła rosnące znaczenie nowoczesnej, sportowej odzieży. Mimo to wielkie francuskie domy mody, takie jak Givenchy i Dior, wciąż dominowały ze swoim ideałem wzniosłej elegancji, który kształtował również program nauczania w szkole.

Po ukończeniu École de la Chambre Syndicale, Nichanian przeszła do segmentu mody męskiej, pracując dla włoskiego projektanta Nino Cerrutiego. Tam odkryła swoją pasję do strukturalnej klarowności mody męskiej i rozwinęła głębokie zrozumienie tkanin i technik wykonania. W pracowniach w Mediolanie i Paryżu zdobyła cenne doświadczenie, doskonaląc swoje wyczucie eleganckiej nonszalancji, zanim w 1987 roku skontaktował się z nią Jean-Louis Dumas, ówczesny CEO i dyrektor artystyczny Hermès. W rozmowie, która dziś byłaby nie do pomyślenia, miał jej obiecać „pełną swobodę twórczą” – ofertę, którą przyjęła i której Hermès dotrzymało do dziś.

I tak marka pod jej kierownictwem pozostała niezłomna w erze przyspieszenia, w której wiele firm miota się między kolekcjami Pre-Fall, Resort i kapsułowymi. Hermès trzymało się dwóch kolekcji rocznie, rezygnując z formatów pośrednich i gorączkowego reagowania na trendy. Zamiast tego w centrum uwagi znajdowała się rzemieślnicza doskonałość. Nichanian nie goniła za trendami, lecz budowała swoje projekty na luksusowych tkaninach i subtelnej kompozycji kolorystycznej – zasadach, które konsekwentnie przenikały odzież, obuwie, akcesoria i zegarki.

Niezmienna, lecz zawsze w ruchu

Jednak w ciągu niemal czterech dekad, podczas których Nichanian kierowała Hermès, moda uległa zmianie, a jej ubrania odzwierciedlały te przemiany. Nie poprzez głośne manifesty na temat płci i zacierania jej granic, lecz w subtelnych detalach. Kiedy nadszedł odpowiedni czas, zaczęła wprowadzać tkaniny wcześniej uznawane za kobiece – przezroczystości, jedwab, płynne drapowania – co stanowiło dyskretne redefiniowanie kodów, które nigdy nie miało na celu prowokacji, a ewolucję.

Podobnie w czasach lockdownów spowodowanych przez COVID-19, dostosowała sylwetki do luźniejszego, bardziej swobodnego stylu, który pasował zarówno do marki, jak i do jej klientów.

W lipcu 2020 roku Hermès jako jedna z pierwszych marek powróciła na cyfrowe wybiegi – co prawda bez publiczności, ze znacznie zredukowaną liczbą sylwetek (zaledwie 18 zamiast zwyczajowych około 40) i w swobodnym stylu, który dotąd rzadko kojarzono z kolekcją inspirowaną tradycją jeździecką.

Jej prawdziwa siła ujawniła się być może szczególnie w okresie po pandemii, gdy marki próbowały odzyskać zaufanie i na nowo zdefiniować swoją drogę oraz klientów. Nichanian nigdy nie podnosiła metaforycznego głosu, lecz pozostała skupiona na sercu marki: rzemieślniczej perfekcji.

I chociaż kolekcja na wiosnę/lato 2026 nie będzie ostatnią zaprezentowaną przez Véronique Nichanian – ten zaszczyt przypadnie nadchodzącej kolekcji na jesień/zimę 2026 – już teraz można ją uznać za wspaniałe pożegnanie. Kolekcję, która raz jeszcze podkreśla wszystko to, z czego Nichanian i jej czas w Hermès zostaną najprawdopodobniej zapamiętane: cichą elegancję, mistrzowskie rzemiosło i ponadczasowe połączenie tradycji z nowoczesnym luksusem.

Kolekcja na wiosnę/lato 2026 opierała się na delikatnych, monochromatycznych odcieniach brązu, przeplatanych subtelnymi akcentami zieleni, w połączeniu z płynnymi, oddychającymi tkaninami i precyzyjnym krawiectwem. Szczególnie imponujące było po raz kolejny innowacyjne opracowanie skóry, która dzięki otwartym przeszyciom stała się przewiewna, idealna na ciepłą porę roku.

Ostatecznie Nichanian, podobnie jak dom mody Hermès, któremu poświęciła swoje życie zawodowe, pozostaje postacią powściągliwą, lecz wpływową. Jej obecność zawsze należała do najcichszych, ale technicznie najbardziej imponujących w świecie mody. Nigdy nie stawiała siebie w centrum uwagi, lecz pozwalała, by jej projekty mówiły same za siebie – cicho, precyzyjnie, bezkompromisowo. W nich ujawnia się jej niepowtarzalny styl: powściągliwość, głęboka znajomość materiałów i subtelne wyczucie ponadczasowości.

Nichanian nie tylko projektowała modę, ale uosabiała postawę – cichą, niezmienną elegancję, która przetrwa poza trendami. W branży nieustannych zmian, miejmy nadzieję, że zostanie zapamiętana jako ostoja spokoju.